บทที่ 246 เขากล่าวว่า องค์หญิงคือโอสถชั้นดี

บทที่ 246 เขากล่าวว่า องค์หญิงคือโอสถชั้นดี

ดวงตะวันใกล้ลับเหลี่ยมเขา

บนทางชนบทอันเงียบสงบ เด็กสาวเดินอยู่เบื้องหน้า ส่วนบุรุษเดินตามหลังมาอย่างไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า

เวินจิ่นอวิ๋นมีรูปร่างสูง เงาที่ทอดยาวเพราะแสงอาทิตย์ยามเย็นซ้อนทับสลับกับเงาของมู่ฉือ

มู่ฉือขุ่นเคืองอยู่ในใจ มองอะไรก็ขัดตา บางครั้งก็เตะก้อนกรวดบนทางให้กระเด็น บางครั้งก็จงใจชะลอฝีเท้าแล้วเหยียบเงาของเขาอย่างแรง ทั้งร่างแผ่ความหงุดหงิดรำคาญใจราวกับไม่อยากให้ผู้ใดเข้าใกล้

แม่นมหลิ่วกับเผยฮู่ตามอยู่ห่างออกไปราวสิบกว่าจ้าง มองเห็นทั้งสองคน แต่ไม่ได้ยินว่าพูดอะไรกัน

ตลอดทางมีดอกไม้ป่าคอยต้อนรับ หญ้าป่าเอนไหวเบา ๆ

ริมทางมีไร่นาอยู่ไม่น้อย บ้างปลูกพืชไร่ บ้างปลูกผักผลไม้

เวินจิ่นอวิ๋นแนะนำมู่ฉืออย่างไม่เร่งไม่ร้อน