บทที่ 248 มู่ชิงชิงร่ำไห้หนัก ไร้ผู้ปลอบโยน

บทที่ 248 มู่ชิงชิงร่ำไห้หนัก ไร้ผู้ปลอบโยน

เครื่องสำอางที่มู่ชิงชิงบรรจงแต่งไว้ตั้งแต่เช้าเลอะไปหมดเพราะร้องไห้

ใบหน้ามีรอยแดงเป็นปื้น รอยเขียวเป็นดวง น้ำตาที่ไหลออกมาผสมกับแป้งแต่งหน้าจนกลายเป็นสีดำ

คนอื่นร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างงดงาม แต่นางร้องไห้จนน้ำตาปนโคลน

จนถึงตอนนี้นางยังซบอยู่ในอ้อมแขนฮองเฮา ร่ำร้องอ้อนวอนไม่หยุด

“เสด็จแม่…ลูกชอบพี่ชายจิ่นอวิ๋นจริง ๆ ลูกอยากพบเขา อยากอธิบายให้เขาเข้าใจ ไม่ใช่ลูก แต่เป็นเสด็จพ่อที่คอยบีบบังคับเขา…ลูกบริสุทธิ์…ลูกไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด พวกเรายังเริ่มต้นกันใหม่ได้…”

ฮองเฮาฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว อดขุ่นเคืองเวินจิ่นอวิ๋นในใจไม่ได้

ชิงชิงชอบเขาถึงเพียงนี้ ปฏิบัติต่อเขาอย่างดีทุกอย่าง หัวใจของเขาทำจากหินหรืออย่างไร?