บทที่ 230 มู่เจวี๋ยเจิงมายังตำหนักบูรพา

บทที่ 230 มู่เจวี๋ยเจิงมายังตำหนักบูรพา

มู่จิ้งเสวี่ยนโกรธจนไฟแทบลุก มีท่าทีราวกับจะกลืนเวินจิ่นอวิ๋นลงท้อง

เวินจิ่นอวิ๋นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในหัวมีแต่คำพูดที่องค์หญิงกล่าวเมื่อครู่ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย “แม้แต่ชีวิตก็เป็นของข้า” ช่างฟังดูคุ้นหู

หลังตั้งสติครุ่นคิด เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าองค์หญิงหมายถึงเรื่องที่เขารับปากช่วยเหลือตามคำขอของสหาย

แต่เรื่องของเขากับแม่ทัพน้อยเย่ องค์รัชทายาทยังไม่รู้

หากถึงตอนนั้นยังพัวพันไปถึงเรื่องของแม่ทัพน้อยเย่กับองค์หญิง ก็จะขัดต่อคำกำชับของสหาย อีกทั้งยังอาจก่อเรื่องยุ่งยากขึ้นมา

เมื่อต้องเผชิญกับปัญหาที่องค์หญิงโยนใส่ เวินจิ่นอวิ๋นก็เหนื่อยใจเป็นพิเศษ เขายกมือกุมหน้าผากแล้วถอนหายใจยาว