กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 217 ความตายของเฉียวฝาน
เมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่ตอบสนองอยู่นาน มู่ฉือก็ร้อนใจขึ้นมา
“ก็เหมือนที่เจ้าทำก่อนหน้านี้ แตะข้าสักหน่อย”
นางคว้าแขนเขา ตั้งใจจะวางมันไว้บนเอวของตน
ทว่าเพิ่งจับขึ้นมา นายท่านก็ชักกลับไป
เวินจิ่นอวิ๋นได้สติ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างสุดกำลัง
“องค์หญิง ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
เขาถอยหลัง มู่ฉือก็ขยับไปข้างหน้า
“ข้าบอกว่าทำได้!”
“องค์หญิง...” เบื้องหลังเวินจิ่นอวิ๋นคือหน้าต่างกับกำแพง เขาถอยได้อีกไม่กี่ก้าวก็ไม่มีทางให้ถอยแล้ว