บทที่ 218 เจ้าขู่ข้าหรือ

บทที่ 218 เจ้าขู่ข้าหรือ

เมืองหว่านเฉิง

จวนเจ้าเมือง

เฉียวโส่ววั่งโศกเศร้าอย่างยิ่ง เพียงชั่วข้ามคืนผมสองข้างก็ขาวโพลน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

ผมขาวส่งผมดำ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรนั้นยากจะรับไหวอยู่แล้ว

ยามนี้เมื่อรู้ว่าบุตรชายเฉียวฝานถูกคนที่ฮ่องเต้ส่งมาลอบสังหาร หัวใจก็ยิ่งเย็นเยียบและคับแค้นจนเกินบรรยาย

ดวงตาทั้งสองบวมแดงจนมองตัวอักษรไม่ชัด

เขาวางจดหมายฉบับนั้นไว้ใต้แสงตะเกียง แล้วอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

คนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะคือบุรุษสวมหน้ากากซึ่งนำจดหมายมาส่ง

เฉียวโส่ววั่งวางจดหมายลง เงยหน้ามองคนผู้นั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แล้วถามด้วยเสียงสะอื้น