บทที่ 216 ความทะเยอทะยานของเวินจิ่นอวิ๋น

บทที่ 216 ความทะเยอทะยานของเวินจิ่นอวิ๋น?

เวินจิ่นอวิ๋นจดจำอยู่เสมอว่า—ชายหญิงที่อยู่กันตามลำพังไม่ควรอยู่ร่วมเรือน

ทว่ากฎเกณฑ์และหลักจริยธรรมที่เขายึดถือ ล้วนแหลกสลายเป็นผุยผงเมื่ออยู่ต่อหน้าองค์หญิงอันหยาง

นับแต่ตอนที่เขากัดนางบนขุนเขาอู๋หยา ก็ถูกนางจับทางได้อย่างหมดจด

นี่แหละคือความผิดพลาดเพียงก้าวเดียว ก้าวต่อ ๆ ไปก็ผิดตาม

เขาพลาดไปเพียงครั้งเดียว ก็ไม่อาจหันกลับได้อีก

ท่ามกลางความมืด เวินจิ่นอวิ๋นถอนหายใจอย่างไร้เสียง

ท้ายที่สุดก็ยังทนความดื้อรั้นขององค์หญิงอันหยางไม่ไหว จึงอยู่ต่อ

เดิมทีเขาคิดจะรอให้องค์หญิงหลับก่อนแล้วค่อยจากไป

แต่เขาประเมินความง่วงขององค์หญิงสูงเกินไป