บทที่ 179 หร่วนชิงเหอวอนขอความเมตตา

บทที่ 179 หร่วนชิงเหอวอนขอความเมตตา

คาบเรียนแรกของภาคบ่าย ท่านอาจารย์เมิ่งผู้เฒ่าเป็นผู้สอน

เขาทำอะไรตามใจและปล่อยตัวสบาย ๆ

เมื่อเห็นอากาศข้างนอกดีเช่นนี้ ก็พาเหล่าศิษย์ออกไปสอนนอกห้อง

แม้จะเรียกว่าสอน แต่กลับคล้ายพากันไปเที่ยวชมฤดูใบไม้ผลิมากกว่า ทุกคนเดินชมได้อย่างอิสระภายในสำนักสตรี ชื่นชมทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิและจดบันทึกความรู้สึกของตน

คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์จับกลุ่มกันสองสามคน ทุกคนชอบวิธีสอนที่แปลกใหม่นี้มาก เมื่อเทียบกับการอยู่ในโถงสามฉื่อแล้ว จิตใจก็ปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย

คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์บางคนเห็นอาคารและทิวทัศน์แล้วร่ายถ้อยคำออกมาเป็นบทกวี ทำให้ทุกคนปรบมือชื่นชม

ข้างกายคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์แต่ละคนมีนางกำนัลรับใช้ด้านการอ่านติดตามอยู่

หน้าที่ของพวกนางคือจดถ้อยคำที่คุณหนูเอ่ยขึ้นจากความรู้สึกไว้ทุกเมื่อ

ระหว่างนั้นพวกนางต้องคัดแยกด้วยตนเองว่า ถ้อยคำใดควรค่าแก่การจดบันทึก และคำพูดใดเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่ไม่จำเป็นต้องจด