บทที่ 180 เสด็จพี่รัชทายาทมารับนาง

บทที่ 180 เสด็จพี่รัชทายาทมารับนาง

ด้วยความที่นั่งหน้าและหลังกัน มู่ชิงชิงกับหร่วนชิงเหอจึงไม่ถือว่าแปลกหน้ากัน

แต่นางก็คิดไม่ออกว่าทำไมหร่วนชิงเหอต้องขอพบนางตามลำพัง ทั้งยังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ และกระวนกระวายเช่นนั้น

ทั้งสองยืนอยู่ในที่เปลี่ยวไร้ผู้คน แม้แต่นางกำนัลรับใช้ด้านการอ่านก็ถูกไล่ออกไป

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” มู่ชิงชิงใคร่รู้ยิ่งนัก ในหัวผุดความคิดไร้สาระขึ้นมามากมาย

หร่วนชิงเหอดูเป็นคนปกติดี ไม่น่าจะเป็นพวกหญิงรักหญิงกระมัง?

หรือว่าเป็นพวกวิปริตต่อต้านสังคม?

นางยังคาดเดาจุดประสงค์ของหร่วนชิงเหออยู่ ก็เห็นหร่วนชิงเหอคุกเข่าลงตรงหน้านางทันที

“องค์หญิง โทษคัดหนังสือของพระองค์เป็นข้าที่ขโมยไปเพคะ” หร่วนชิงเหอยอมรับความผิดของตนอย่างยากลำบาก ทั้งร่างตึงเครียดอย่างยิ่ง

สีหน้าของมู่ชิงชิงเริ่มจากตกตะลึง ตามด้วยโกรธเกรี้ยว ก่อนจะกลายเป็นงุนงงสงสัย