บทที่ 172 ผูกสายคาดเอว ปมลั่วเสิน

บทที่ 172 ผูกสายคาดเอว ปมลั่วเสิน

เวินจิ่นอวิ๋นยังคงอยู่ในท่ารั้งม่านเตียงไว้ ทว่าพอเห็นภาพภายในม่าน แววตาสงบนิ่งดุจเมฆคล้อยลมเอื่อยก็พลันแข็งค้าง ราวกับถูกมือไร้รูปร่างบีบรัด จนชะงักงันอยู่กับที่

ภายในม่านเตียง

บนเตียง

เด็กสาวนอนตะแคงหันหน้าออก สองมือประสานกันแนบอยู่ใต้ใบหน้า ยามหลับดูสงบและผ่อนคลาย

เกศาดำขลับสยายอยู่บนหมอน เผยให้เห็นลำคอเรียวงามเนียนผุดผ่องของนาง

ลมหายใจของนางแผ่วเบา แก้มเปล่งปลั่ง ขนตาหนาและงอนยาวทอดเงาสีเทาจาง ๆ บนเปลือกตา

นางดูราวกับสัตว์ตัวน้อยในป่าลึก เพิ่งเสร็จจากการล่าเหยื่อ เมื่ออิ่มหนำแล้วก็เก็บกรงเล็บแหลมคมไว้ชั่วคราว ก่อนหลับใหลอยู่ข้างต้นไม้ กลิ่นอายสงบเงียบแผ่คลุมรอบกาย

เวินจิ่นอวิ๋นยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น คิ้วคมงามขมวดลงเล็กน้อย ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจ แววตาวูบไหวไม่แน่นอนทอดลงบนผิวขาวดุจหิมะของเด็กสาว