กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 146 พี่จิ่นอวิ๋นเป็นของนาง
ชั่วพริบตา เลือดก็ย้อมปิ่นดอกนั้นจนแดง ทั้งยังเปื้อนเสื้อผ้าของไฉ่เหลียน
เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน ทำให้มู่ชิงชิงกับซิ่งเอ๋อร์ตั้งตัวไม่ทัน
ไฉ่เหลียนกระอักเลือด แต่ยังคงมองเวินจิ่นอวิ๋นด้วยแววตา “ลึกซึ้งเปี่ยมรัก”
“ราชครู…หากมีชาติหน้า เราค่อยสานวาสนากันต่อ…ชาติหน้า เราจะได้อยู่ด้วยกัน…”
เดิมทีมู่ชิงชิงยังตกตะลึงอยู่ พอได้ยินคำพูดนั้นก็โกรธจนกัดฟันกรอด
หน้าหนาไร้ยางอาย!
ต่อให้ชาติหน้า ก็ไม่มีทางเป็นนาง!
พี่ชายจิ่นอวิ๋นเป็นของมู่ชิงชิง เป็นของข้า!!
นางกำนัลคนนี้ต้องมีอาการหลงผิดเป็นแน่!