กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 145 ราชครู ข้าหลงใหลท่าน
ก่อนข่าวเรื่องเวินจิ่นอวิ๋นลอบพบสตรีจะแพร่ออกไป
มู่ฉืออาศัยความทรงจำจากชาติก่อน ตามหานางกำนัลไฉ่เหลียนซึ่งกำลังเข้าเวรอยู่ที่กองงานกุญแจ
ทั้งสองยืนอยู่ในมุมอับมืดไร้ผู้คน ไฉ่เหลียนก้มหน้า ตัวสั่นไปทั้งร่าง
“องค์หญิง เมื่อก่อนบ่าวดูแลพระองค์ไม่ทั่วถึง บัดนี้เห็นองค์หญิงมีพระวรกายแข็งแรงดี บ่าวก็ยินดียิ่งนัก”
มู่ฉือย้อนนึกด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าจำได้ว่า ตอนนั้นข้านอนอยู่บนเตียงคนป่วย เจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้นี่
“เจ้าพูดว่า ‘จะตายมิตายอยู่แล้ว ยังจะดื่มยาบำรุงอะไรอีก ช่างสิ้นเปลืองนัก’ เพราะอย่างนั้นเจ้าจึงแอบดื่มอาหารยาบำรุงพวกนั้นเสียเอง
“เจ้ายังพูดอีกว่า ‘อย่างไรก็จะตายอยู่แล้ว ของมีค่าเหล่านี้ก็ไม่มีประโยชน์’ แล้วเจ้าก็ขโมยของของข้าไป…”
น้ำเสียงไร้เดียงสาของเด็กสาวทำให้หนังศีรษะไฉ่เหลียนชาวาบ