กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 147 เผาตำหนักฝูหลวน
“ตำหนักเย็น ป่าหลวง สวนหลวง” เวินจิ่นอวิ๋นกล่าวสามแห่งอย่างจริงจัง
มู่ฉือดูเหมือนดีใจยิ่ง แววตาเปล่งประกายเจิดจ้า
“พี่ไท่ฟู่ฉลาดจริง ๆ ข้าเดาไม่ออกเลย
“ที่จริงพวกเขาจะไปพลอดรักกันที่ไหน แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า
“แต่คืนนั้นพวกเขากลับฉวยตอนข้าหลับ วิ่งมาที่ตำหนักบรรทมของข้า…”
เมื่อนึกถึงเรื่องคืนนั้น แววตานางก็เย็นเยียบลง
“พลอดรักกันในตำหนักบรรทมขององค์หญิง คงมีความสุขเป็นพิเศษกระมัง
“แต่ข้ากำลังหลับสบาย ๆ แล้วถูกปลุกขึ้นมา ข้าย่อมไม่มีความสุขสิ
“องครักษ์ผิวดำคนนั้นยังคิดจะปีนขึ้นเตียงข้า