กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 116 ราชครูเวินลงมือก่อนรายงานภายหลัง
มู่เจวี๋ยเจิงยืนอยู่ด้านนอกตำหนักเจาหยาง องครักษ์ผู้นั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขา หลังประสานมือคารวะก็รายงานอย่างนอบน้อม
“ใต้ฝ่าพระบาท ราชครูเวินออกเดินทางไปเมืองเฟิงเฉิงอย่างกะทันหันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มู่เจวี๋ยเจิงขมวดคิ้วเรียวยาวดุจกระบี่ สีหน้าพลันมืดครึ้มลง
“เสด็จพี่หญิงเป็นถึงเพียงนี้แล้ว ราชครูไปทำอะไรที่เมืองเฟิงเฉิง! แล้วเสด็จพ่อเล่า เสด็จพ่อทรงทราบเรื่องนี้หรือไม่?”
องครักษ์รายงานต่อ
“ฝ่าบาทก็เพิ่งทรงทราบเช่นกัน ราชครูเวินให้คนยื่นฎีกาทูลขออนุญาต ด้วยเรื่องผู้ลี้ภัยจากหลิ่วโจวหลั่งไหลเข้าเมืองเฟิงเฉิงเป็นจำนวนมาก สถานการณ์เร่งด่วน จึงไม่ทันได้เข้าวังมาด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”
ยามนี้ทุกความคิดของมู่เจวี๋ยเจิงล้วนมีแต่เสด็จพี่หญิงมู่ชิงชิง น้ำเสียงจึงเจือความร้อนรนและความไม่พอใจ