บทที่ 117 ในสายตาคนรักย่อมงามดั่งซีซือ

บทที่ 117 ในสายตาคนรักย่อมงามดั่งซีซือ

พอซิ่งเอ๋อร์ได้ยินว่าองค์หญิงจะไปเมืองเฟิงเฉิง ก็รีบส่ายหน้าทันที

“ไม่ได้เพคะองค์หญิง พระหัตถ์ของพระองค์ยังต้องเปลี่ยนยาทุกวัน เมืองเฟิงเฉิงอยู่ไกลถึงเพียงนั้น ย่อมไปไม่ได้แน่เพคะ”

มู่ชิงชิงเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า

“ข้าขอเพียงพบพี่ชายจิ่นอวิ๋นสักครั้ง พบเขาแล้วข้าจะกลับมาทันที”

ต่อให้กลับมาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

คนอื่นไม่รู้ แต่นางจะไม่รู้หรือ

วิชาแพทย์ของพี่ชายจิ่นอวิ๋นเก่งกาจกว่าหมอหลวงเหล่านั้นมากนัก

นางเพียงนำยาที่ต้องใช้ในช่วงหลายวันนี้ติดตัวไปด้วย ถึงเวลายังให้พี่ชายจิ่นอวิ๋นช่วยทายาให้นางได้อีก

ทั้งยังฉวยโอกาสนี้บ่มเพาะความรู้สึกต่อกันได้ ช่างสมบูรณ์แบบเสียจริง