กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 72 หลี่เชียนขอแต่ง อาฉือรอข้า
หลังทำให้เวินจิ่นอวิ๋นวางใจได้แล้ว หยางซู่ซู่ก็อธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ราชครู กล่าวตามตรง ข้ามิใช่บุตรสาวภรรยาเอก แต่เป็นบุตรสาวอนุที่มีฐานะต่ำต้อย
“ข้ารู้ว่าท่านพ่อคิดจะชักชวนราชครูเข้าพวกผ่านการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์
“คำสั่งของท่านพ่อ ซู่ซู่ไม่กล้าขัด
“ขอราชครูเมตตา อย่าทำให้ซู่ซู่ลำบากใจเลย
“หมากตัวหนึ่งที่ไร้ประโยชน์ย่อมมีแต่ถูกโยนทิ้ง
“หากทำเรื่องที่ท่านพ่อมอบหมายไม่สำเร็จ ตัวข้าเองจะตายก็ไม่เสียดาย แต่กลับจะทำให้มารดาผู้ให้กำเนิดต้องพลอยถูกทรมานไปด้วย…”
เวินจิ่นอวิ๋นนั่งตัวตรง สีหน้ามีเมตตาและอ่อนโยน
“แม่นางหยาง ทุกคนย่อมมีเวลาที่ไม่อาจทำตามใจตน หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ข้ายินดีช่วย”