บทที่ 67 องค์หญิงสามารถเลี้ยงชายบำเรอในวังได้

บทที่ 67 องค์หญิงสามารถเลี้ยงชายบำเรอในวังได้

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ฉือก็เข้าวังแต่เช้า

คราวนี้ต้องเข้าวังหลัง เผยฮู่เป็นบุรุษจึงไม่สะดวกเข้าไปด้วย แม่นมหลิ่วจึงติดตามองค์หญิงเข้าไป ส่วนเขารออยู่ด้านนอกวัง

แม่นมหลิ่วไม่ได้เข้าวังมาหลายปีแล้ว แต่ยังจดจำกฎระเบียบในเขตพระราชฐานได้ขึ้นใจ

เมื่อพบมู่ชิงชิง นางก็คำนับตามธรรมเนียมวังได้อย่างคล่องแคล่ว

“บ่าวถวายคำนับองค์หญิงเจาหยาง ขอองค์หญิงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปีเพคะ”

มู่ชิงชิงเดินเข้าไปหา ยิ้มพลางประคองแม่นมหลิ่วขึ้น

“แม่นมไม่ต้องมากพิธี ตำหนักเจาหยางของข้าไม่มีกฎระเบียบยุ่งยากมากมายเช่นนั้น

“อีกอย่าง เจ้าอยู่เมืองลั่วคอยดูแลน้องสาวอันหยางมาหลายปี ในใจข้าถือว่าเจ้าเป็นคนในครอบครัวมานานแล้ว”