บทที่ 46 อาฉือปิดประตูไม่พบเขา

บทที่ 46 อาฉือปิดประตูไม่พบเขา

หลังออกจากวัง เวินจิ่นอวิ๋นควรกลับจวนราชครูโดยตรง

ทว่าเมื่อผ่านถนนใกล้จวนองค์หญิง เขากลับพบหลี่เชียนกำลังเลือกเครื่องประดับอยู่

“หยุดรถ”

เขายกชายเสื้อคลุมก้าวลงจากรถม้า รูปร่างสง่างามบริสุทธิ์ ใบหน้าดุจเซียนผู้ถูกเนรเทศ ดึงดูดสายตาสตรีมากมายบนถนน

แผงขายเครื่องประดับมีแต่สตรีกำลังเลือกซื้อ ดังนั้นหลี่เชียนซึ่งเป็นบุรุษเต็มตัวจึงดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่ง

แต่เขาไม่ใส่ใจสายตาผู้อื่นแม้แต่น้อย คล้ายเป็นลูกค้าประจำ เอ่ยถามพ่อค้าเรื่องรายละเอียดต่าง ๆ

เวินจิ่นอวิ๋นเดินไปข้างกายเขาแล้ว เขาก็ยังไม่ทันรู้ตัว

“พี่หลี่”

เสียงใสกังวานดุจหยกดังขึ้น ทำให้แม่นางรอบข้างหลายคนอ่อนระทวยไปทั้งขา