กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 47 หลี่เชียนหวั่นไหว สับสนจนเกิดรัก
หลังสงบสติอารมณ์แล้ว หลี่เชียนก็ลุกขึ้นยืน ประสานมือคำนับเวินจิ่นอวิ๋น
“ราชครูเวิน ขอบคุณที่ชี้แนะ เรื่องนี้ข้าหุนหันพลันแล่นจริง ๆ ข้าจะไตร่ตรองให้ดี”
เวินจิ่นอวิ๋นพยักหน้าตอบ
หลังแยกจากกัน หลี่เชียนก็ไม่ได้ไปจวนองค์หญิงอันหยางอีก แต่กลับจวนสกุลหลี่โดยตรง
หนึ่งชั่วยามต่อมา
จวนองค์หญิง
มู่ฉือนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ตั้งใจฝึกคัดอักษรตามแบบอักษรอย่างจดจ่อ
แม่นมหลิ่วกับเผยฮู่ยืนอยู่คนละด้าน
สาวใช้เคาะประตูแล้วรายงานอย่างนอบน้อม