บทที่ 37 ปลอบโยนมู่ชิงชิง

บทที่ 37 ปลอบโยนมู่ชิงชิง

นอกเรือนข้าง หลี่เชียนกระวนกระวายใจยิ่ง

เขาไม่รู้ว่าองค์หญิงอันหยางเป็นอย่างไรบ้าง อีกทั้งเวินจิ่นอวิ๋นก็ยังไม่ออกมา

หลังลังเลอยู่หลายครั้ง ขณะที่เขากำลังจะยกมือเคาะประตู ประตูก็เปิดออก

เวินจิ่นอวิ๋นมีใบหน้างามดุจหยก สีหน้าสงบนิ่งเย็นชา

“องค์หญิงนาง...” หลี่เชียนกำลังจะเอ่ยถาม พลันสังเกตเห็นแววเย็นชาในดวงตาของเวินจิ่นอวิ๋น

เขาตกใจอยู่ในใจ

รู้จักเวินจิ่นอวิ๋นมาหลายปี เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าเช่นนี้มาก่อน

นิสัยของเขาถ่อมตนและอ่อนโยน จนผู้คนเคยสงสัยว่าเขาเป็นคนไร้โทสะหรือไม่

ทว่าชั่วพริบตาถัดมา ความเย็นชาในดวงตาของเวินจิ่นอวิ๋นก็เลือนหาย กลับคืนสู่ความอ่อนโยนสุภาพดังเช่นทุกวัน