กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 36 เจ้าก็คือสุนัขรับใช้ของราชวงศ์
หลังมู่ฉือหมดสติ เผยฮู่ก็อุ้มนางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวทันที
หลี่เชียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจอย่างยิ่ง จนลืมวางแมวที่ตายแล้วในอ้อมแขนลง
เขาตะโกนเรียกเวินจิ่นอวิ๋นที่อยู่ทางโต๊ะหิน
“เวินจิ่นอวิ๋น แมวตายแล้ว องค์หญิงอันหยางนาง…”
“พาองค์หญิงไปพักในเรือนข้างก่อน” เวินจิ่นอวิ๋นเสนออย่างสงบนิ่ง ไม่เร่งร้อน พร้อมสั่งให้ฉู่เฉินนำทาง
เผยฮู่อุ้มมู่ฉือ ก้าวเดินมั่นคงตามหลังฉู่เฉินไปตลอดทาง เงียบงันไม่เอ่ยคำ
มู่ชิงชิงกอดแมวตาสีครามเปอร์เซียที่มีชีวิตเหลืออีกไม่มากไว้ เมื่อเห็นทั้งเวินจิ่นอวิ๋นและหลี่เชียนตามไปยังเรือนข้าง นางก็ทั้งเศร้าและงุนงง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
มู่ฉือหมดสติไป แล้วทุกคนก็พากันทอดทิ้งนางอย่างนั้นหรือ?