บทที่ 23 องค์หญิง พอได้แล้ว

บทที่ 23 องค์หญิง พอได้แล้ว

เยว่ฝูสาวใช้ปลดผ้าคาดเอวด้วยท่าทีเขินอาย ทว่าเมื่อมองไปยังบุรุษที่อยู่ไม่ไกลก็พบว่าเขาไม่ได้มองนางเลย

เวินจิ่นอวิ๋นหันหลังให้นางเองแล้วในยามนี้ สายตาไร้เงาของผู้อื่น

เยว่ฝูพลันสับสนจนทำอะไรไม่ถูก

นางถอดเสื้อชั้นนอกออก ร่างกายหนาวจนสั่นเทา

ในเวลานี้เอง เสียงเยาะเย้ยของเด็กสาวก็ดังมาจากด้านหลัง

“ไปถอดต่อหน้าเขาสิ”

เยว่ฝูกัดฟัน แล้วเชื่อฟังอย่างว่าง่ายจริง ๆ นางฝืนใจเดินไปหาเวินจิ่นอวิ๋น

เวินจิ่นอวิ๋นได้ยินเสียงฝีเท้า จึงขมวดคิ้ว

“องค์หญิง พอได้แล้ว”