บทที่ 24 เวินจิ่นอวิ๋น ข้าอิจฉาท่าน

บทที่ 24 เวินจิ่นอวิ๋น ข้าอิจฉาท่าน

หลี่เชียนเหอกับเวินจิ่นอวิ๋นเลือกโรงสุราที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งหนึ่ง

อาศัยความมึนเมา หลี่เชียนระบายความอัดอั้นที่สะสมมานานให้เวินจิ่นอวิ๋นฟังจนหมด

เขาพิงราวระเบียง มือถือไหสุราไว้ พลางหัวเราะขื่นขมด้วยความกลัดกลุ้ม

“เวินจิ่นอวิ๋น บางทีท่านอาจไม่รู้ว่าข้าอิจฉาท่านเพียงใด...”

“ท่านราชครูเวินเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ อายุสิบสองปีก็ได้เป็นบัณฑิตจอหงวนที่อายุน้อยที่สุดนับตั้งแต่เทียนฉี่ก่อตั้งแผ่นดินมา ไม่ใช่แค่ในเทียนฉี่เท่านั้น ทั่วใต้หล้าก็หาคนที่สองเช่นท่านไม่ได้”

“แต่เพราะอายุยังน้อยเกินไป จึงไม่อาจเข้ารับราชการได้ ท่านว่างงานอยู่หนึ่งปี ขณะที่ผู้คนคิดว่าท่านคงกลายเป็นคนธรรมดาสามัญ ปีถัดมาท่านอายุสิบสาม เข้าสอบขุนนางอีกครั้ง ก้าวล้ำผู้เข้าสอบทั้งหมดอย่างไร้คู่แข่ง และสอบได้ตำแหน่งจอหงวนอีกเป็นครั้งที่สอง”