บทที่ 21 องค์หญิง โปรดปล่อยมือ

บทที่ 21 องค์หญิง โปรดปล่อยมือ

หลังเวินจิ่นอวิ๋นถูกนำไปยังโถงหน้าที่ใช้รับรองแขก เขาก็ยืนรอองค์หญิงอันหยางมาตลอด

เขายืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวเป็นเวลานาน แต่ไม่มีสิ่งใดดูไม่เหมาะสมเลย

ชุดขุนนางที่สวมเรียบกริบไร้รอยยับ ไม่ต่างจากความรู้สึกที่เขามอบให้ผู้คน—เที่ยงตรง สุขุม และพิถีพิถันไร้ที่ติ

สาวใช้ที่คอยรับใช้อยู่ในโถงหน้าถูกความหล่อเหลาของเขาดึงดูด ในใจกระโดดโลดเต้นเงียบ ๆ

เมื่ออยู่ในเมืองลั่ว ก็มีคนหนุ่มผู้มีความสามารถไม่น้อยที่หลงใหลองค์หญิง

แต่ไม่มีผู้ใดเทียบได้กับเซียนผู้ถูกเนรเทศผู้สง่างามบริสุทธิ์ตรงหน้า

สาวใช้รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ นางก้มหน้าเอ่ยอย่างนอบน้อม

“ราชครู เชิญนั่งเจ้าค่ะ อีกครู่เดียวองค์หญิงก็จะเสด็จมา”

เวินจิ่นอวิ๋นได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน