บทที่ 20 จมดิ่งในความทรงจำ กระสับกระส่ายไม่สงบ

บทที่ 20 จมดิ่งในความทรงจำ กระสับกระส่ายไม่สงบ

“แมวตายหรือ?!”

แม่นมหลิวตั้งท่าจะโยนซากสิ่งนั้นออกจากรถม้าทันที แต่มู่ฉือห้ามเอาไว้

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก “แม่นม ข้าหลอกท่านหรอก มันแค่สลบไป ยังไม่ตายเสียหน่อย”

แม่นมหลิวยังใจยังไม่หายหวาดหวั่น

มิใช่เพราะนางกลัวแมวตาย แต่เพราะองค์หญิงแตะต้องสิ่งของจำพวกแมวไม่ได้

ขนบนตัวพวกมันจะกระตุ้นโรคหอบขององค์หญิง

แม้แมวตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ แม่นมหลิวก็ยังห่อมันไว้สามชั้นทั้งด้านในและด้านนอก เพื่อไม่ให้ขนของมันปลิวว่อน

เมื่อรถม้ากลับถึงจวนของท่าน ฤทธิ์ยาสลบในตัวแมวก็หมดลง

มันตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกหน้า อารมณ์พลุ่งพล่านกระสับกระส่าย ส่งเสียงร้องโหยหวนยิ่งนัก ราวกับกำลังร้องขอความช่วยเหลือ ดวงตาสีครามคู่นั้นยังมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ ดูน่ากลัวเป็นพิเศษ