สมกับเป็นพี่น้องกันจริง ๆ

สมกับเป็นพี่น้องกันจริง ๆ

ด่านจิ่วเวย

ในห้องหารือ โม่เซียวเดินเข้ามา “ท่านอ๋อง สายสืบคนนั้นน่าจะกลับไปแล้วขอรับ”

เฮ่อเยี่ยนหลี่ขานรับคำอย่างราบเรียบ โม่เซียวจึงพูดต่อ “ท่านอ๋องจะปล่อยสายสืบคนนั้นกลับไปทำไมกันขอรับ ในเมื่อสายสืบคนอื่นไม่มีใครได้กลับไปสักคน รัชทายาทร้อนใจย่อมต้องเร่งยกทัพมุ่งหน้ามาทางนี้แน่นอน”

ถึงตอนนั้นพอเห็นท่านอ๋องอยู่ที่ด่านจิ่วเวยแล้ว มิใช่ว่าจะโมโหจนกระบวนทัพรวนไปเองหรอกหรือ

เฮ่อเยี่ยนหลี่ปัดธงอันหนึ่งบนกระดานทรายล้มลง “หากมาถึงหน้าประตูเมืองด่านจิ่วเวยแล้วค่อยรู้ ย่อมทำให้เขาโกรธจัดแน่ แต่การที่เขารู้ล่วงหน้าตอนนี้ ย่อมต้องถอยทัพกลับไปยังเมืองติงหลาน คืนนี้ทั้งคืนคงทำให้เขาคิดฟุ้งซ่านบั่นทอนตัวเองไม่น้อย”

เกรงว่าคืนนี้ทั้งคืน เขาคงนอนไม่หลับเป็นแน่