เฉียวจี้ไป๋: ทนดูไม่ได้จริง ๆ

เฉียวจี้ไป๋: ทนดูไม่ได้จริง ๆ

เฮ่อเยี่ยนหลี่รู้สึกว่าตอนนี้นางกำลังดึงแขนเสื้อเขาแกว่งไปมา แต่เขากลับรู้สึกตัวลอยเคลิบเคลิ้มไปหมด ขาสองข้างถึงกับอ่อนยวบ

เฮ่อเยี่ยนหลี่คิดมาตลอดว่าตัวเองจิตใจมั่นคง ควบคุมอารมณ์ได้เยี่ยม ช่วงที่อยู่เป่ยหมิงไม่มีเรื่องไหนที่เขาเอาชนะไม่ได้ และไม่มีเรื่องไหนที่เขาทนไม่ไหว

แต่ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนทำความหนักแน่นหล่นหายไว้ที่เป่ยหมิงเสียแล้ว

เฉียวหว่านเหยียนไม่พูดอะไรอีก เอาแต่ส่งสายตาละห้อยพลางเขย่าแขนเสื้อเขาไปมา

เฮ่อเยี่ยนหลี่อยากจะเก๊กขรึม ทำเป็นเมินเฉยต่อคำขอของนาง ทว่ามุมปากที่เผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่กลับทำให้เขายอมจำนนจนหมดรูป

“ยอมเจ้าเลยจริง ๆ ทำไมเจ้าถึงเรื่องเยอะขนาดนี้นะ?”