ยืดได้หดได้

ยืดได้หดได้

เฉียวหว่านเหยียนตอบอย่างสุภาพ “ฝ่าพระบาทชมเกินไปแล้วเพคะ”

บรรยากาศเงียบสงัดและวังเวงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

เฮ่อจืออวี่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “หากจัดการไม่ไหว ข้าส่งข้าหลวงสตรีสักคนไปช่วยเจ้าได้นะ จะได้ไม่ต้องกลับจวนไปเหน็ดเหนื่อยจัดการเอง”

“มิรบกวนฝ่าพระบาทหรอกเพคะ เมื่อก่อนหม่อมฉันเคยดูแลจวน เรื่องพวกนี้เคยจัดการมาบ้าง รับมือไหวเพคะ”

ทุกคำที่เฉียวหว่านเหยียนพูดล้วนตัดบทจนไม่เหลือช่องว่างให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ เมื่อก่อนนางเคยยิ้มแย้มประจบเอาใจเขา แต่ตอนนี้กลับเย็นชาลงไปมาก

เฮ่อจืออวี่รู้สึกได้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

บางครั้งยิ่งถามให้ชัดเจนเกินไป แม้แต่ภาพลวงตาก็ยังรักษาไว้ไม่อยู่