วุ่นวายจนเละเป็นโจ๊ก

วุ่นวายจนเละเป็นโจ๊ก

ทหารกองกำลังเทียนซูตามหาจิ้งซินอยู่นานสองนานก็ไม่พบ กำลังจะกลับไปตามทุกคนมาช่วยกันหา ก็เห็นจิ้งซินเดินออกมาจากมุมมืดแต่ไกลพอดี

“ท่านเจ้าอาวาสจิ้งซิน ท่านไปไหนมาหรือขอรับ”

จิ้งซินพนมมือ “อาตมาเข้าไปทำธุระในป่าทึบมา ทำให้พวกโยมต้องรอนาน เป็นความผิดของอาตมาจริง ๆ”

รองแม่ทัพพยักหน้ารับเล็กน้อย “ท่านเกรงใจเกินไปแล้วขอรับ เพียงแต่เห็นว่านานเกินไป ข้าเลยกลัวว่าท่านจะตกอยู่ในอันตราย”

จิ้งซินยิ้มบาง ๆ “ระหว่างทางกลับมาเจอแมวดุแยกเขี้ยวยิงฟันขวางทางไว้ เลยต้องเดินอ้อมหลบไปหน่อยถึงจะกลับมาได้”

รองแม่ทัพพูดขึ้น “ป่าเปลี่ยวนอกเมืองมีสัตว์ป่าเป็นเรื่องธรรมดาขอรับ โชคดีที่เป็นแค่แมว ถ้าเป็นหมาป่าหรือเสือมาทำร้ายท่านเจ้าอาวาสเข้า ข้าคงตกใจแย่”