ลืมกำพืด

ลืมกำพืด

ตรงเงามืดนั้นเป็นป่าทึบผืนหนึ่ง

เฉียวหว่านเหยียนมองไปทางนั้น หากคิดจะซ่อนคนไว้ก็ยากที่ใครจะสังเกตเห็น

แต่นางไม่ได้สงสัยลู่จินเหย่ เพียงแค่ยกมือขวาขึ้นเล็กน้อย องครักษ์ลับด้านหลังสี่คนก็ถือกระบี่เดินตรงเข้าไปยังมุมมืดของป่าทึบทันที

ดวงจันทร์ที่หลบอยู่หลังเมฆในที่สุดก็โผล่ออกมา สาดแสงนวลละมุนลงสู่ผืนดินทีละน้อย

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉียวหว่านเหยียนเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ใต้แสงจันทร์จึงดูเย็นชาและมืดมนอยู่หลายส่วน

ที่นี่อยู่นอกเมืองหลวง ยามปกติแม้จะเป็นตอนกลางวันก็แทบไม่มีใครโผล่มาแถวนี้

อยู่ห่างจากทางหลวงไม่ไกลนัก ใครกันจะมาโผล่ที่นี่ในเวลาแบบนี้?

ในมุมมืด มีร่างของบุรุษคนหนึ่งก้าวเดินออกมา