ถอนกู่

ถอนกู่

จื่อยวนหัวเราะแห้งๆ “คุณชายรอง ท่านคงจำผิดแล้วล่ะเจ้าค่ะ คุณหนูของพวกเราถึงปกติจะเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่ไม่ปฏิบัติต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องแบบนี้แน่เจ้าค่ะ”

เฉียวจี้ไป๋รู้ความดี “ใช่ ข้าคงจำผิดไปเอง น้องหว่านเหยียนไม่ได้พูดว่าแม่แท้ๆ ของข้ามีชาติตระกูลต่ำต้อย ข้ามันเลอะเลือนจำผิดไปเอง”

จื่อยวนฟังออกเลยว่าในคำพูดประโยคนี้เต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจขนาดไหน

แต่จะทำไงได้ คุณหนูเป็นเด็กซนที่พูดคำแบบนั้นออกมาได้จริงๆ นี่นา

เฉียวหว่านเหยียนไม่กล้าพูดอะไร อีกฝ่ายเพิ่งจะแบกนางกลับมาแท้ๆ ขืนพูดแซะอะไรออกไปอีกคงดูไม่ดีเท่าไร