วางยากู่เสน่หาใส่ข้า ทำไมเขาไม่ไปตายเสียล่ะ?

วางยากู่เสน่หาใส่ข้า ทำไมเขาไม่ไปตายเสียล่ะ?

“น้องหว่านเหยียน?” เจียงฉีอวิ๋นรู้สึกว่าท่าทางของนางดูไม่ค่อยชอบมาพากล จึงหันไปตวาดทันที “เป็นเพราะเจ้าแท้ ๆ เสียงดังจนมารบกวนน้องหว่านเหยียน!”

เฉียนเมี่ยวอวิ๋นรู้สึกอัดอั้นตันใจจนถึงที่สุด ตอนกลางวันโดนนางต่ำช้ากัวลี่เฉิงหลอกก็แล้วไปเถอะ พอกลับมาถึงเรือนตัวเอง ยังต้องมาโดนคนนอกตวาดใส่อย่างอารมณ์เสียให้เบาเสียงลงอีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

เฉียวหว่านเหยียนตื่นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนางด้วย?

จื่อยวนเดินเข้าไป “คุณหนู ท่านเป็นอะไรไหมเจ้าคะ? ให้บ่าวประคองท่านเข้าไปนั่งข้างในเถอะเจ้าค่ะ ระวังอย่าไปเหยียบเศษพวกนี้นะเจ้าคะ”