กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตัวยาประสานถอนพิษกู่
เฉียวอี้ฮวนเห็นพวกสาวใช้ยกข้าวของของตัวเองออกไปอย่างหยาบคายก็ไม่ได้โมโห นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองดูพวกนางเดินเข้าเดินออกช่วยกันขนของของนางไป
“คุณหนูใหญ่ก็อย่าได้ถือสาเลยเจ้าค่ะ เรือนฉือเอินเงียบสงบ ดีต่อการพักฟื้นร่างกายมากกว่าเรือนหมิงเซียงเป็นไหน ๆ”
เฉียวอี้ฮวนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ลำบากน้องหว่านเหยียนต้องคอยเป็นห่วงแล้ว ช่วงนี้ข้าป่วยเลยไม่ได้อยู่ปรนนิบัติท่านพ่อท่านแม่ที่บ้าน น้องหว่านเหยียนคงเหนื่อยแย่ รบกวนเจ้าช่วยบอกนางแทนข้าด้วยว่าข้ารู้สึกผิดจริง ๆ”
จื่อยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนแรกนึกว่าต่อให้นางไม่โวยวายก็คงต้องมีคำพูดประชดประชันด้วยความโมโหบ้าง ไม่นึกเลยว่านางจะสงบนิ่งไม่เอะอะโวยวายได้ถึงเพียงนี้