หมาไม่เชื่อฟัง ทำเจ้าต้องขบขันแล้ว

หมาไม่เชื่อฟัง ทำเจ้าต้องขบขันแล้ว

เฉียวหว่านเหยียนกะพริบตา เกือบจะตามสถานการณ์ไม่ทัน

ลู่จินเหย่เองก็ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น แต่ชั่ววูบต่อมาคิดจะปรี่เข้าห้องไปหิ้วคอคนออกมา กลับถูกสาวใช้ตรงหน้าประตูขวางเอาไว้

เฉียวหว่านเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลุกขึ้น

เฉียวหว่านเหยียนไม่สะดวกที่จะช่วยพยุงสวีซูเจี่ยนขึ้นมาด้วยตนเอง สวีซูเจี่ยนก็รู้เจตนาของนาง จึงค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างรู้ความพลางพูดว่า “คุณหนูรองอย่าได้ถือสาเลยขอรับ เป็นข้าที่ไม่ระวังยืนไม่มั่นจนล้มลงไปเอง”

เฉียวหว่านเหยียนไม่ได้ตาบอด สาวใช้ทุกคนในเรือนหย่งหนิงต่างก็เห็นกันหมด กระถางธูปหอมใบเบ้อเริ่มถูกขว้างเข้ามาฟาดใส่ขาของเขาเต็มๆ

“ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าไม่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเพื่อยอมความให้เรื่องสงบหรอก”