เปรี้ยวเหลือเกิน

เปรี้ยวเหลือเกิน

ภายในห้องหนังสือเงียบสงบลง เฮ่อจืออวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นเย็นเยียบดั่งเกล็ดหิมะแดนเหนือสุด หนาวเหน็บจนบาดลึกถึงกระดูก

จิงหยวนไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่รินชาจอกหนึ่งแล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะข้างกายเขาอย่างระมัดระวัง

เฮ่อจืออวี่หลับตาเอนหลังพิงพนัก เกยมือขวาไว้บนที่วางแขน นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องข้อนิ้วเด่นชัดเคาะลงเบา ๆ ดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่หัวคิ้วที่ขมวดแน่นกลับเผยให้เห็นว่าตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

“วันนี้อี้ฮวนกลับไปแล้วหรือ”

จิงหยวนพยักหน้ารับ “พ่ะย่ะค่ะ คุณหนูใหญ่เฉียวกลับไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว บอกว่าจากบ้านมานาน หากพักอยู่ต่อทางบ้านจะเป็นห่วง”