โอ๊ย เจ็บจัง

โอ๊ย เจ็บจัง

เฮ่อเยี่ยนหลี่เดินมาหยุดตรงหน้าเขา มองใบหน้างดงามชวนล่มบ้านล่มเมืองนั่นแล้วรอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น

เขายกนิ้วขึ้นใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบเลือดที่มุมปากอีกฝ่ายออก “ไม่ต้องขอบใจอ๋องผู้นี้หรอก ข้าแค่เห็นว่าคราบเลือดที่มุมปากเจ้าดูไม่งาม ไม่เหมาะจะไปพบครูผู้มีพระคุณก็เท่านั้น”

สวีซูเจี่ยนยกยิ้มบาง “ขอบพระทัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมผู้ต่ำต้อยถึงกับไม่รู้ตัวเสียได้ เกือบจะขายหน้าไปแล้ว”

เฮ่อเยี่ยนหลี่เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องขอบใจ เจ้าดูเกรงอกเกรงใจเสียจริง ชาติตระกูลต่ำต้อยนี่นะ จะตอนไหนก็ต้องคอยนอบน้อมไม่กล้าละเลยจริงดังคาด”