กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
มารยาหอนางโลม
สายตาทุกคนต่างจับจ้องไปทางบันได มีเพียงสวีซูเจี่ยนคนเดียวที่เห็นผ้าเช็ดหน้าที่ตกอยู่บนพื้น
อาศัยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกต เขาขยับเข้าไปเงียบ ๆ โดยไม่แสดงสีหน้าท่าที แล้วเก็บผ้าเช็ดหน้าซ่อนไว้ในแขนเสื้อ
เจียงฉีอวิ๋นยืนนิ่งเงียบงันอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา
ตอนนี้เขาอารมณ์เสียสุด ๆ ปรายตามองเสิ่นเช่อที่เลือดสดบนหน้าเพิ่งจะหยุดไหล แล้วหันไปมองสวีซูเจี่ยนอีกคน
“หน้าเสียโฉมไปเลยก็ดี น้องหว่านเหยียนชอบแต่ของสวย ๆ งาม ๆ หน้าแกเป็นแบบนี้ เจอกันคราวหน้านางคงด่าว่าไอ้ขี้เหร่แล้วหนีไปไกล ๆ แน่”
เสิ่นเช่อน้ำเสียงราบเรียบ “ของเล่นงั้นรึ? อย่าคิดว่าตัวเองเป็นของเล่นจนชิน แล้วคิดว่าใคร ๆ จะเป็นของเล่นไปด้วย ข้าเป็นคน ไม่ใช่พวกเดียวกับเจ้า!”