ไม่ใช่แค่นั้น

ไม่ใช่แค่นั้น

“อี้ฮวน?”

สีหน้าของเฉียวอี้ฮวนดูไม่สู้ดีนัก ขากรรไกรเกร็งแน่น แก้มที่เดิมทีแทบไม่มีสีเลือดอยู่แล้วยิ่งซีดเผือดลงไปอีก จนดูอ่อนแอน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม

พอได้ยินเสียงเรียกนี้นางก็หันกลับไปมอง แล้วยอบกายลงเข้าเยี่ยมคารวะอย่างอ่อนช้อยบอบบาง “ฝ่าพระบาท”

เฮ่อจืออวี่เดินเข้ามาใกล้ หางตากวาดตามองผ่านเฮ่อเยี่ยนหลี่ที่กำลังนั่งจิบชาตากแดดอย่างสบายอกสบายใจไม่เกรงใจใครอยู่ใต้ระเบียงแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมา “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ร่างกายยังไม่หายดี ไฉนถึงออกมาข้างนอกได้”

เฉียวอี้ฮวนรู้สึกอบอุ่นวาบในใจ นางรู้อยู่แล้วว่าฝ่าพระบาทยังใส่ใจและเป็นห่วงนางอยู่

ไม่อย่างนั้น หลังจากตามหาตัวนางพบที่ใต้หน้าผา ก็คงไม่พามาพักรักษาตัวที่วังบูรพาโดยตรงหรอก