ข้าคิดถึงนาง

ข้าคิดถึงนาง

เฮ่อจืออวี่รู้สึกปวดแปลบในหัวขึ้นมาอย่างแรง ราวกับมีห่วงเหล็กที่มองไม่เห็นรัดไว้แน่น ขมับทั้งสองข้างก็เหมือนโดนค้อนหนัก ๆ ทุบกระหน่ำ ปวดจนสติเริ่มพร่าเลือน เขาเอามือกุมหัวแล้วเดินตรงไปหาเฉียวอี้ฮวนที่หน้าประตู

พออุ้มเฉียวอี้ฮวนขึ้นมาจากพื้น ความปวดร้าวในหัวก็ค่อย ๆ จางหายไป

เฮ่อจืออวี่หลุบตาลง ก้มมองเฉียวอี้ฮวนที่สลบไสลไปแล้ว แววตาของเขาหม่นลงลึกราวกับสระน้ำไร้ก้น

ทำไมพอได้สัมผัสตัวอี้ฮวน ความเจ็บปวดที่ชอบจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันถึงได้หายไปกันนะ?

เฮ่อเยี่ยนหลี่เอามือข้างหนึ่งเท้าคางมองเขา “เสด็จพี่ช่างรู้จักถนอมบุปผาจริง ๆ”

เฮ่อจืออวี่ถูกเขาตัดบทความคิดจึงตวัดสายตามองแวบหนึ่งโดยไม่ตอบอะไร แล้วอุ้มเฉียวอี้ฮวนก้าวเท้ายาว ๆ เดินจากไป