ยามสุรากลมกล่อมรสก็ยิ่งเข้ม ยามรักสะบั้นใจก็ยิ่งกระจ่าง

ยามสุรากลมกล่อมรสก็ยิ่งเข้ม ยามรักสะบั้นใจก็ยิ่งกระจ่าง

เจียงฉีอวิ๋นหน้าทะมึน “เฉียวอี้ฮวน เจ้าอย่ามาบีบคั้นข้า!”

เฉียวอี้ฮวนเอาตัวบังปกป้องเสี่ยวอิ๋งไว้ข้างหลังแน่น น้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอเบ้า “เสี่ยวโหวเหยียจะฆ่าก็ฆ่าข้าเถอะ ขอแค่ท่านละเว้นเสี่ยวอิ๋ง! นางอยู่เคียงข้างข้ามาตั้งแต่เด็ก มีแค่นางที่ยอมอยู่ข้างข้า ข้าไม่มีทางทนดูนางตายไปต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด”

เจียงฉีอวิ๋นโมโหจนหัวเราะออกมา ชักกระบี่ยาวข้างเอวแล้วเดินตรงไปหาเสี่ยวอิ๋งทันที

หัวใจของเฉียวอี้ฮวนกระตุกวูบ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเอาจริง นึกด่าในใจว่าตนช่างช่วยคนเนรคุณเข้าแท้ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมหลีกทางส่งตัวเสี่ยวอิ๋งออกไป

นางหันกลับไปกอดเสี่ยวอิ๋งไว้แน่น ในใจแอบเฝ้ารอพลางร้องเรียกฝ่าพระบาทอย่างไร้เสียง