ถ้าข้าไม่ฆ่าเจ้าให้ตาย ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่เจียง!

ถ้าข้าไม่ฆ่าเจ้าให้ตาย ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่เจียง!

เฉียวอี้ฮวนมองมือตัวเองที่ค้างอยู่กลางอากาศ เพราะเมื่อครู่นางกำไว้แน่นเกินไป แรงที่เขาสะบัดออกจึงค่อนข้างแรง ปลายนิ้วเลยแดงระเรื่อขึ้นมานิดๆ แต่ก็เทียบไม่ได้กับความเจ็บแปลบในหัวใจ

นางเงยหน้ามองแผ่นหลังนั้น แต่ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวลงเรื่อยๆ จนกระทั่งน้ำตาบดบังสายตาจนมองอะไรไม่ชัดอีก ความรู้สึกหมดหนทางอันลึกซึ้งถาโถมเข้ามาในใจราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

เฮ่อจืออวี่ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ขวางทางนางไว้ พอมองใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ในใจเขาก็เหมือนมีหินก้อนยักษ์ตกลงมาอย่างกะทันหัน ผืนน้ำสาดกระจาย อารมณ์พลุ่งพล่านจนไม่อาจสงบลงได้

“ฝ่าพระบาทยังอยากจะตรัสอะไรอีกหรือเพคะ” เฉียวหว่านเหยียนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หางตาแดงก่ำชวนให้รู้สึกสงสารจับใจ