หึงจนออกนอกหน้า

หึงจนออกนอกหน้า

เฉียวชิงเหรินเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงกระตุกดึงแขนเว่ยซื่อไว้ แล้วเอ่ยถามต่อทันที “เจ้าคิดดีแล้วหรือ นี่เป็นความต้องการของพ่อแม่เจ้าด้วยหรือเปล่า”

หลี่หานซงตอบ “ผู้น้อยคิดดีแล้วขอรับ หากไม่ได้แต่งกับคนที่ตนรัก ต่อให้ได้แต่งงานกับคุณหนูชูเสวี่ยไป ก็มีแต่จะทำให้นางต้องเสียเวลาไปทั้งชีวิต ผู้น้อยรู้ดีว่าตนมีความผิดมหันต์ ยินดีจะรับผลที่ตามมาทั้งหมดขอรับ!”

เฉียวชิงเหรินส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา “ดี! ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ สกุลเฉียวของข้าก็ไม่ง้อดองกับสกุลหลี่ของเจ้าเหมือนกัน วันนี้เจ้าก็เอาสินสอดกับหนังสือสู่ขอกลับไปเสีย วันหน้าลูกสาวข้าจะออกเรือน ย่อมหาคู่ครองที่ดีพร้อมได้เหมือนกัน!”

หลี่หานซงค้อมกายประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม แล้วหันหลังเดินจากไป