นางใส่ใจข้า

นางใส่ใจข้า

จิงหยวนเห็นเขานั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น พูดจาตะกุกตะกัก จึงเอ่ยเสียงทุ้มหนัก “มัวอึ้งอะไรอยู่ ยังไม่รีบไปทำอีก?!”

โจวอวี่เหมือนคนใบ้กลืนสมุนไพรขม มีความทุกข์แต่พูดไม่ออกจริง ๆ

ตอนนั้นเขาจำใจขานรับแล้วลุกไปลวกบะหมี่ มือก็ลวกเส้นไป แต่ในหัวพอคิดถึงบะหมี่ร้อยชาม ก็หน้ามืดตาลาย อยากจะมุดหัวอยู่แต่ในบ้านไม่ออกมาข้างนอกให้รู้แล้วรู้รอด

เฮ่อจืออวี่ใช้หางตาเหลือบมองเฉียวหว่านเหยียนแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวย่างอย่างสง่างามสูงศักดิ์ เดินช้า ๆ ไปนั่งลงที่อีกฝั่งของโต๊ะสี่เหลี่ยม

อวิ๋นเหยากะพริบตากลมโต มองเฉียวหว่านเหยียนทีหนึ่งแล้วก็แอบชำเลืองมององค์รัชทายาทอีกที รู้สึกว่าบรรยากาศตอนนี้มันพิลึกพิกลจนชวนอึดอัดชอบกล

แปลกพิลึก