ทำไมข้าไม่ตีคนอื่นแต่เจาะจงตีเจ้า?

ทำไมข้าไม่ตีคนอื่นแต่เจาะจงตีเจ้า?

หลี่หานซงมองสีหน้าซึมเซาอ้างว้างของเซียวเจาแล้วในใจก็นึกเป็นห่วง “ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่าในโลกนี้ไม่มีใครหวังดีและช่วยเจ้าจริง ๆ นอกจากข้า เจ้าไปขอร้องนาง ตอนนี้นางก็ทิ้งเจ้าไปในพริบตา ครั้งนี้ถือว่าให้เจ้าได้จำไว้เป็นบทเรียน!”

สองมือของเซียวเจาสั่นเทาน้อย ๆ มุมปากโค้งคว่ำลงเป็นรอยยิ้มขื่นขม ชวนให้คนมองรู้สึกสะเทือนใจ

เซียวเจาไม่ได้พูดอะไร หลี่หานซงจึงไม่ได้ประชดประชันต่อ

“ไม่ต้องกลัว อีกเดี๋ยวข้าจะมารับเจ้า”

หลี่หานซงพูดจบก็หันไปมองเฉียวหว่านเหยียน “เรื่องที่เจ้าสั่งข้าจะจัดการให้เรียบร้อย แต่เจ้าห้ามทำให้เซียวเจาต้องบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว ต้องดูแลเขาให้ดี ห้ามรังแกเขาเด็ดขาด!”