ไม่ใช่เจ้าสละให้ข้า แต่เจ้าไม่กล้าแย่งกับข้าต่างหาก

ไม่ใช่เจ้าสละให้ข้า แต่เจ้าไม่กล้าแย่งกับข้าต่างหาก

เซียวเจาต้องเที่ยวถามคนอยู่หลายคนกว่าจะรู้ว่าจวนเสนาบดีกรมคลังตั้งอยู่ตรงไหนในเมืองหลวง เห็นอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ ๆ ว่าเลี้ยวพ้นหัวมุมถนนข้างหน้าไปไม่ไกลก็ถึง แต่จู่ ๆ ก็มีรถม้าคันหนึ่งเลี้ยวออกมาจากหัวเลี้ยวพอดี

หัวใจของเซียวเจาหล่นวูบ รีบหยุดฝีเท้ายืนนิ่งอยู่ริมทาง

รถม้าค่อย ๆ ชะลอจอด หลี่หานซงเปิดหน้าต่างออกมาพลางยิ้มแป้น “ขึ้นรถสิ”

เซียวเจาไม่กล้าปฏิเสธ จึงจำใจก้าวขึ้นรถม้าไป

พอประตูปิดลง หลี่หานซงก็เอื้อมมือใหญ่ดึงเขาเข้าไปกอดในอก พลางบีบมือเขาเบา ๆ แล้วยิ้มถาม “มารับข้าเหรอ ดูท่าการสั่งสอนเมื่อคืนนั้นจะได้ผลดีทีเดียว เจ้าถึงได้ว่าง่ายขึ้นขนาดนี้”