นางชอบข้า

นางชอบข้า

เฉียวหว่านเหยียนลุกขึ้นเดินไปข้างกายนาง ลูบหลังนางเบาๆ พลางถามเสียงแผ่ว “เป็นอะไรไปเป่าจู ทำไมจู่ๆ ถึงร้องไห้ล่ะ”

เฮ่อเป่าจูร้องโฮออกมาอีกรอบพลางกอดเอวบางของเฉียวหว่านเหยียนไว้ ได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยแตะจมูกจนหัวสมองรู้สึกเคลิบเคลิ้มล่องลอย

มันคล้ายกลิ่นหอมอบร่ำที่ติดกายมาเนิ่นนาน ไม่ชวนให้รู้สึกฉุนเลี่ยนแต่กลับหอมละมุนติดทนนาน พอเหมาะพอดี ไม่ฉุนไม่จางจนเกินไป

“ข้าคิดถึงเสด็จแม่ ฮือๆๆๆ...”

เฉียวหว่านเหยียนรู้สึกขำอยู่บ้าง นิสัยขององค์หญิงสิบออกจะเปลี่ยนอารมณ์ไวไปหน่อย เมื่อครู่ยังพูดถึงเรื่องเหลาสุราอยู่เลย ตอนนี้กลับคิดถึงเสด็จแม่จนร้องไห้โฮออกมาเสียแล้ว