นี่มันตัวอะไรกัน

นี่มันตัวอะไรกัน

“ลู่จินเหย่”

ลู่จินเหย่เดินเข้ามาจากนอกประตู เขากวาดตามองผ่านเจียงฉีอวิ๋นที่นอนกองอยู่บนพื้นแล้วดึงสายตากลับมา ไม่พูดจาอะไรพลางยืนรอคำสั่ง

เฉียวหว่านเหยียนพูดอย่างใจเย็น “เอาเขาไปไว้บนเตียง”

ลู่จินเหย่ไม่ขยับ หันไปมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด “เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ”

เฉียวหว่านเหยียน “?????”

“เจ้าสิบ้า! คิดฟุ้งซ่านอะไรของเจ้า สั่งให้ทำอะไรก็ทำสิ เพิ่งจะว่าง่ายได้ไม่กี่วันก็อยากจะเป็นคนหัวรั้นอีกแล้วใช่ไหม”

ลู่จินเหย่หน้าดำทะมึน คว้าฉับเข้าที่คอเสื้อของเจียงฉีอวิ๋นแล้วหิ้วตัวขึ้นไปไว้บนเตียง เหมือนจะจงใจ เพราะตอนโยนลงบนเตียงเขาลงแรงไปหน่อย

หากเจียงฉีอวิ๋นยังมีสติอยู่ คงต้องโดนโยนจนสบถด่าแล้วเปิดฉากสู้กับลู่จินเหย่แน่

“คืนนี้ไม่ต้องอยู่เฝ้าเวรแล้ว”