คนที่กำลังเดินมาหาเจ้าตอนนี้ คือคนเพี้ยนอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

คนที่กำลังเดินมาหาเจ้าตอนนี้ คือคนเพี้ยนอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

เฮ่อจืออวี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ใช้มือข้างหนึ่งกุมข้อมือซ้ายของนางไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กุมมือขวาของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้นข้างหูนาง

“มองไปข้างหน้า”

พอสิ้นเสียง ลูกศรที่พาดอยู่บนสายธนูก็พุ่งออกจากสายราวกับสายฟ้าแลบ ปักเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ

“เก่งกาจยิ่งนักเพคะ!” เฉียวหว่านเหยียนเอ่ยชม

เฮ่อจืออวี่ยิ้มมุมปากบาง ๆ “ต้องใจเย็น ๆ ความล้มเหลวแค่ครั้งสองครั้งไม่ใช่ปัญหาหรอก เจ้าฉลาดมากอยู่แล้ว”

เจียงฉีอวิ๋นมองรอยยิ้มเขินอายชวนมองที่มุมปากของเฉียวหว่านเหยียน เขายืนนิ่งมองดูอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็หมุนกายหันหลังเดินจากไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง

เฮ่อจืออวี่พูดพลางยิ้มว่า “หว่านเหยียน มองไปข้างหน้าสิ”