กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ย่ามันเถอะ ไอ้ลูกเต่าเอ๊ย
คนรับใช้ของจวนจิ้งอันโหวกลัวจนลนลาน รีบสาวเท้าตามออกไปด้วยหวังจะพูดอะไรกับจิ้งอ๋องสักสองสามคำ แต่พอเห็นสีหน้าทะมึนของจิ้งอ๋อง ประกอบกับกิตติศัพท์ที่เคยได้ยินคนอื่นเล่ามา คำที่คิดจะพูดสุดท้ายก็ต้องกลืนกลับลงคอไป
เขาเดินตามหลังไปเงียบ ๆ จนกระทั่งทางเริ่มเปลี่ยวขึ้นเรื่อย ๆ คนรับใช้ก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามขึ้นมา
“ท่านอ๋อง ทางข้างหน้ายิ่งเดินก็ยิ่งมืด ท่านจะพาเสี่ยวโหวเหยียของพวกเราไป...ไปไหนหรือขอรับ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่หยุดฝีเท้าลงทันใด ก่อนจะหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง
องครักษ์ด้านหลังฟาดสันมือใส่ท้ายทอยของเขาอย่างจัง ตาของคนรับใช้พลันมืดสนิทแล้วสลบเหมือดไปทันที
องครักษ์รับร่างเขาไว้แล้วแบกไปมัดไว้ด้านข้างอย่างคล่องแคล่วหมดจด