จริง ๆ แล้วก็ไม่เจ็บหรอก

จริง ๆ แล้วก็ไม่เจ็บหรอก

ทิศตะวันออกเริ่มสว่าง แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วแว่วมาจากนอกหน้าต่าง ทำลายความเงียบสงบในยามเช้าตรู่

เฉียวหว่านเหยียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หันไปมองเฮ่อเป่าจูที่นอนแผ่หลาอยู่ข้าง ๆ แล้วลุกขึ้นนั่งอย่างจนใจ

พอมองดูอีกฝ่ายที่นอนหลับปุ๋ยอย่างสบายอารมณ์ ก็รู้สึกขำขึ้นมา

คนเราจะนอนหลับแบบไม่สนใจใครได้ขนาดนี้เชียวหรือ

เฮ่อเป่าจูหลับลึกมาก ขนาดเฉียวหว่านเหยียนลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งหน้าทำผมก็ยังไม่ตื่น จนกระทั่งมื้อเช้าถูกยกเข้ามา กลิ่นหอมของกับข้าวตลบอบอวล จมูกของเฮ่อเป่าจูถึงได้ขยับฟุดฟิดแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ได้เวลากินข้าวแล้วเหรอ”