กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าย่อมชอบนางอยู่แล้ว
องครักษ์สองนายหน้าประตูแม้จะไม่กล้ามองเข้าไปข้างใน แต่พอได้ยินคำนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองแผ่นหลังของท่านอ๋องตัวเองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
คุณหนูรองเฉียวเป็นคนดี ท่านอ๋องสิใจร้าย!
เขาเป็นหญิงสาวบอบบางน่าทะนุถนอมขนาดนั้น จะไปดุใส่นางทำไมนักหนา?
ท่าทางอย่างคุณหนูรองเฉียว ดูเหมือนคนที่ชั่วช้าสามานย์จนทอดทิ้งท่านอ๋องลงคอหรือ?
ต้องเป็นเพราะตอนนั้นท่านอ๋องคิดมากไปจนเข้าใจคุณหนูรองเฉียวผิดไปเองแน่ ๆ!
ขนาดเจ็บตัวยังไม่กล้าพูดออกมาเลย ดูสิว่าทำเขาหวาดกลัวขนาดไหนแล้ว?
เฮ่อเยี่ยนหลี่โมโหจนหลุดหัวเราะ “ข้าดุเจ้าเนี่ยนะ? มีครั้งไหนที่ข้าดุแล้วเจ้ากลัวบ้าง? มาแกล้งทำตัวน่าสงสารอะไรตรงนี้?”
เฉียวหว่านเหยียนยื่นหลังมือไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง “เจ็บจังเลย ช่วยเป่าให้หน่อยสิ”